Vandaag 18 April 2006 is het 61 jaar geleden dat Putten bevrijd werd

Jan van den Hoorn voorzitter van Stichting Oktober44 zei de volgende woorden:

“Voorkom dat doden het zwijgen wordt opgelegd”, schreef Klaas Friso in mijn exemplaar van zijn boek ‘Putten 1940 / 1945 Kroniek’.

Vandaag precies 61 jaar geleden vond de bevrijding van ons dorp plaats. Dit ging echter niet zonder slag of stoot. Op dinsdag 17 april 1945 om 14.00 uur krijgt het tankbataljon 8the New Brunswick Hussars de opdracht de opmars vanuit Voorthuizen richting Putten voort te zetten. Later op die dag voegen zich de infanteristen van het Westminster Regiment bij hen. De Hussars hebben even voorbij Voorthuizen te maken met flink wat verzet van de Duitsers. De Duitsers beschikken over anti-tankkanonnen, pantservuisten en machinegeweren. Een langdurig gevecht ontstaat, waarbij de Canadezen een aantal tanks verliezen. Later ontmoeten ze opnieuw een Duitse stelling. Ook hierbij verliezen de Canadezen tanks. In de avond wordt de opmars voortgezet met als doel Putten te bevrijden. Net voorbij De Heihaas stuit de voorhoede weer op tegenstand. Meerdere tanks worden in een hinderlaag gelokt. Felle gevechten ontstaan, soms van man tot man, waarbij de Duitsers fosforgranaten en lichtkogels gebruiken. Verschillende tanks gaan verloren. Ook sneuvelen 4 bevrijders: Petress, Wakula en Waters van het Westminster Infanterieregiment en van het 8the New Brunswick Hussars Wallace. Voorlopig worden ze langs de kant van de Voorthuizerstraat begraven. De opmars waarbij het a-esquadron 12 van de 17 tanks verloor, wordt stopgezet tot de volgende morgen 7 uur. Dan stoot men bij grondmist door tot het dorp. Hier vindt nog een ongeval plaats met een mitrailleur van één van de Canadese tanks, waarbij twee doden te betreuren zijn. In Steenenkamer overlijdt een vrouw bij schermutselingen tussen Duitsers en Canadezen. Diezelfde dag vindt ook de bevrijding van de buurgemeenten Garderen, Ermelo en Harderwijk plaats. Dankbaar is Putten voor de bevrijding al blijven er de zorgen over de weggevoerde mannen. Later in 1945 zal blijken dat de meesten niet meer terug zullen keren, zodat rouw en droefheid de harten van velen zullen vervullen…